Ölüm sizin eve sığmayan kimsesiz bir çocuktu.
Sen ondan öğrendin kendine ne kadar uzakta olduğunu
Ölüm düşürdü seni ruhunun gurbetine
Ve büyük bir yalandan kurtardı
Bu yüzden hiç aldanmadın
Hiç de mutlu olmadın...
Ölüm,
Ömrünün o yalan yarısını senden aldı
Aşka susamış öbür yarısını yakın uzaklara saldı.
Ölüm yüzünden ne kimsenin kimsesi oldun
Ne de kimse senin gördüğünü gördü
Yaşayan tek yerin o ölü gözlerindi.
Karanlık kokulu otlar bu yüzden bir tek sana el salladı
_Ölüm Adına Esinti_
